Serwis qnwortal.com wykorzystuje "ciasteczka". Więcej w naszej polityce Cookies.

Społeczność jeździecka czeka na Ciebie

Już dziś dołącz do internetowej społeczności jeździeckiej skupiającej pasjonatów i profesjonalistów hippiki.


  • skupiamy 19 tysięcy Koniarzy
  • ponad 900 wartościowych artykułów
  • ponad 600 tysięcy zdjęć
  • ciekawe dyskusje
  • ludzie pełni pasji
  • fotorelacje z zawodów
  • rozbudowana baza rodowodowa
  • giełda koni i ogłoszenia

Masz już swój profil?

Zostań członkiem społeczności

* powyższe proste pytanie ma na celu
ochronę przed automatami spamującymi


Korzystanie z serwisu jest darmowe. Pełny dostęp uzyskasz po zarejestrowaniu się.
Dołączenie do nas nie zajmie więcej niż 30 sekund.

Twoje konto



Zobacz też

Kalendarz jeździecki

Sierpień 2018

PnWtSrCzwPtSobNd
  1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31
 
 
Brak zaplanowanych wydarzeń na dzisiaj...

Wasza opinia

Gdzie jest paszport Twojego konia?








Głosy: 996 Opinie: 3



Zdrowie: Grzybice koni nie są tylko okresowym uszczerbkiem piękności.

Grzybice skórne (dermatomykozy) są najczęstszą postacią zaraźliwych grzybic u koni i jego najbliższych krewnych: osłów, mułów i zebr. W Europie powodowane są najczęściej przez dwie grupy patogenów, żyjących jako saprofity w wilgotnych, zwietrzałych tkankach roślinnych (np. słoma czy drewniane elementy wyposażenia stajni, wybiegów itp.) i wywołujących podobne objawy chorobowe w postaci tzw. liszaja strzygącego. Z klinicznego punktu widzenia rozróżnia się grzybicę strzygącą (trichophytosis) na tle infekcji drobnoustrojów z rodzaju Trichophyton sp. oraz grzybicę drobnozarodnikową (microsporosis), rozwijającą się w następstwie zakażenia grzybami z rodzaju Microsporum sp. Obie postacie grzybic przenoszą się bardzo łatwo zarówno pomiędzy zwierzętami w jednym obiekcie, jak i ze stajni do stajni. Równie łatwo zaraża się nimi człowiek. Infekcje grzybicze zwierząt i ludzi możliwe są zarówno przez kontakt bezpośredni z chorymi zwierzętami, jak i poprzez kontakt ze sprzętem do pielęgnacji (zgrzebła, szczotki!) i utrzymania zwierząt (poidła, koryta, boksy). Choroba ta przenosi się oczywiście przez siodła, uprząż, ogłowia, opaski i ochraniacze ogonowe czy pęcinowe, derki, czapraki itp. Zakażenia i zmiany grzybicze w obrębie skóry i jej wytworów (włosy, kopyta) są często przyczynkiem do późniejszych nadkażeń i powikłań bakteryjnych. Z drugiej strony równie łatwo o wtórne infekcje grzybicze ran i otarć skóry pierwotnie zakażonych bakteryjnie. Proces chorobowy ułatwia i przyspiesza przetrzymywanie zwierząt w wilgotnych, ciepłych i zanieczyszczonych pomieszczeniach stajennych, na tzw. „wysokiej ściółce”. Szczególnie intensywnie choroba szerzy się mokrym latem i jesienią. Bardziej narażone są zwierzęta o cienkiej i delikatnej skórze, ciemno pigmentowanej, zwierzęta młode oraz rekonwalescenci po przebytej kuracji antybiotykowej. Infekcji sprzyja niepełnowartościowe żywienie; w tym niedobory witamin i mikroelementów. Pewną rolę w szerzeniu grzybic odgrywają ektopasożyty, muchy i drobne gryzonie, które często są bezobjawowymi nosicielami. Przebycie choroby nie zabezpiecza przed ponowną infekcją.  

 

 

 

Spłycając nieco istotę patogenezy tych schorzeń można powiedzieć, iż w przebiegu grzybicy skórnej mamy do czynienia z dwiema postaciami choroby. W powierzchownym procesie chorobowym, toczącym się w obrębie górnych warstw naskórka, włosy nie ulegają bezpośrednio uszkodzeniu. Niemniej zaatakowane zostają komórki wyściółki mieszka włosowego, które obumierając powodują  wypadanie włosów. W postaci głębokiej grzybicy, grzyby z rodzaju Microsporum niszczą zarówno mieszki włosowe jak i same włosy, sprawiając, iż włos rozszczepia się i obłamuje nad powierzchnią skóry. Mówimy wówczas o właściwym liszaju strzygącym. Jednak najczęściej obserwowany jest tzw. liszaj wyłysiający, rozwijający się na tle infekcji drobnoustrojów z rodzaju Trichophyton, w przebiegu którego dochodzi do różnego stopnia zapalenia mieszków włosowych i tkanek położonych głębiej, z tendencją do tworzenia się ropni. Następuje rozluźnienie cebulek włosowych i ich szybkie wypadanie. Wysięk zapalny jest tak obfity, iż pojawiają się wyraźne guzki i pęcherzyki a potem strupy (liszaj strupiasty).

Sporadycznie może pojawiać się u koni (ogiery) liszaj pęcherzykowaty, rozwijający się na skórze napletka i wewnętrznej powierzchni ud.

Objawy chorobowe są łatwe do rozpoznania, nawet w początkowej fazie zakażenia. W ogniskach zapalnych (średnicy ok. 0,5 cm) włosy stają się najeżone, skóra wyniesiona a początkowo wilgotne pęcherzyki wysychając tworzą cienkie, żółtawe lub szare strupy, złuszczające się po kilku dniach. W okresie 1-2 tygodni łamliwe włosy odpadają blisko skóry. Owalne ogniska chorobowe powiększają się i często zlewają ze sobą. Stopniowo goją się od środka zmian. Równocześnie pojawiają się na skórze nowe ogniska chorobowe, tak, że po pewnym czasie infekcja może objąć prawie całą powierzchnię ciała. Mogą także pojawiać się zmiany o wyglądzie pierścieniowatym, gdzie włosy początkowo wypadają tylko na obwodzie zmian.

W liszaju strupiastym lub wyłysiającym pojawiają się guzkowate nierówności skóry, pokryte nastroszonymi i zlepionymi włosami. Skóra pokryta jest żółtawym płynem wysiękowym. W późniejszym okresie tworzą się żółtawe, miękkie strupy (o średnicy 5-10 cm), po oderwaniu których pozostają bezwłose miejsca. Nie obserwuje się świądu lub jest on nieznaczny. W liszaju pęcherzykowatym owalne pęcherzyki układają się koliście i zasychają w postaci delikatnych łusek. Na ich obrzeżu pojawiają się nowe. Proces chorobowy rozwija się przez 2-3 tygodnie i samoistnie ustępuje. 

Pzy wszystkich postaciach choroby początkowo szybko szerzące się ogniska zakażenia stopniowo przestają się rozprzestrzeniać na boki z jednoczesnym procesy odnowy od środka zmian. Okres wylęgania się trwa od 7 do 30 dni. U koni szczególnie dotknięta zostaje skóra na łopatkach i klatce piersiowej, krzyżu i grzbiecie oraz szyi i głowie. Nasada grzywy oraz dolne części kończyn atakowane są bardzo rzadko. Trychofytoza powodowana jest najczęściej przez Trichophyton equinumT. mentagrophytes. Oba grzyby są bardzo zjadliwe dla koni a na zakażenie wrażliwy jest między innymi człowiek (w przypadku T. equinum sporadycznie) oraz pies i czasami kot. Nie mniej często obserwowane są infekcje T. verrucosum (również chorobotwórczy dla ludzi) i T. ajelloi. Za powstanie grzybicy mikrozarodnikowej najczęściej odpowiedzialne są: Microsporum equinum, M. canis, M. gypseum i M. praecox (wszystkie gatunki są potencjalnie chorobotwórcze dla człowieka). Podobne klinicznie zmiany można odnotować w przebiegu zakażenia na tle Dermatophilus congolensis, drobnoustrojów nie zaliczanych już do grzybów. Diagnozę różnicową pozwala postawić badanie mikrobiologiczne i mikologiczne, ale doświadczony lekarz weterynarii zazwyczaj nie ma problemów z postawieniem właściwego rozpoznania po przeprowadzeniu samego badania klinicznego zwierzęcia.  


Strony:    « Poprzednia    1 | 2 | 3 | 4    - Następna »  



Wysłano dnia 22-12-2004 przez Grzegrz Nowak
 
Ciekawy artykuł? Kliknij:

Ciekawy artykuł?




Ankieta tego artykułu


Czy konie w Twojej stajni mają grzybicę ?





Głosy: 23 Opinie: 0


« Wyniki Ankiety »

Oceny artykułu


Aktualna ocena: 4.88

Twoja ocena:






Głosy: 9


Twój komentarz do tekstu Zdrowie: Grzybice koni nie są tylko okresowym uszczerbkiem piękności. Komentarze są własnością ich twórców. Nie ponosimy odpowiedzialności za ich treść.

Komentowanie niedozwolone dla anonimowego użytkownika, proszę się zarejestrować

Re: Grzybice koni nie są tylko okresowym uszczerbkiem piękności.
super pomoc ,dziekuje za dokladne i wyczerpujace informacje
dodano przez wega (PW) dnia 25-12-2004



© 2003 - 2014, qnwortal.com © Arłamowski Investment