Szkolenie konia - od urodzenia do dorosłości
Data: 28-07-2006
Temat: Szkolenie Konia


Celem szkolenia jest ukształtowanie przyjemnego do jazdy, posłusznego, chętnego do współpracy i sprawnego konia wierzchowego. Całe szkolenie konia można podzielić na kilka etapów: po okresie przygotowawczym (przyzwyczajania i zajeżdżania) następuje etap wszechstronnego wyszkolenia podstawowego - jego dwa ostatnie punkty (prostowanie i zebranie) są szkoleniem ukierunkowanym, który stanowi bazę dalszego szkolenia specjalistycznego w wybranej dyscyplinie. Jak wydawać by się mogło, prawidłowe wyszkolenie konia rzeczą łatwą nie jest i przed przystąpieniem do niego należy posiąść odpowiednią wiedzę. Doskonałą do tego podstawą może stać się ten artykuł.

Dobry kontakt pomiędzy człowiekiem, a koniem może być zbudowany tylko na wzajemnej empatii i zrozumieniu... Jest szczególnie ważne, aby koń uznał dobrowolnie autorytet człowieka. Zbytnie podporządkowanie, złamanie charakteru prowadzi do braku współdziałania, a tym samym ograniczenia w osiąganiu maksymalnych wyników w pracy lub w sporcie.... Ludzie znający etapy rozwoju psychicznego i fizycznego konia wiedzą, jak ważne jest prowadzenie szkolenia przy pomocy właściwych metod w poszczególnych okresach życia konia. W ćwiczeniu wykorzystujemy w różnym nasileniu: nagrodę, zachętę oraz stosowną karę. Zrozumienie, co kryje się pod tymi określeniami bardzo ułatwi dalszą pracę.

Nagroda - powinna nastąpić natychmiast po wykonaniu ćwiczenia, często motywuje konia do jego powtórzenia. Najbardziej zrozumiałą nagrodą w początkowym szkoleniu są wszelkiego rodzaju smakołyki - marchew, kawałek jabłka itp. Na ostatnim miejscu tej listy należy postawić kostki cukru... Nagrodą jest spokojne odezwanie się do konia, poklepanie lub podrapanie po szyi, szczególnie, gdy wcześniej było związane z podaniem smakołyku....

Zachęta - w odróżnieniu od nagrody, koń otrzymuje smakołyk lub pochwałę, zanim coś wykona. Stosowanie zachęty jest szczególnie ważne na początku szkolenia, aby np. koń nabrał zaufania i przychodził na zawołanie, gdy chcemy przezwyciężyć lekki opór przy wprowadzaniu do naczepy lub przy pokonywaniu nowej przeszkody.
Konie ustawione wysoko w hierarchii stada są na działanie zachęty mało podatne.

U podstaw każdego szkolenia leży przyzwyczajenie - koń przyzwyczaja się do obsługi przez człowieka, do kantara, do ogłowia, do siodła i do ciężaru jeźdźca.... Jeśli w trakcie szkolenia u konia wystąpią objawy niepewności czy wręcz lęku, należy wrócić do początków, mając świadomość, że koń ma wysoce rozwiniętą pamięć (dobrego i złego) i minie wiele czasu, nim zdoła zapomnieć o zaistniałych negatywnych doświadczeniach....

Szkolenie koni w poszczególnych przedziałach wiekowych:

Wiek Naturalne zachowanie Zalecane szkolenie
do 1 miesiąca brak strachu przed nowymi obiektami;
podążanie za matką
 
nawiązanie kontaktu fizycznego, przytrzymywanie, nakładanie kantarka, podnoszenie nóg,
6 miesięcy instynkt naśladowczy bardzo spotęgowany, nieufność wobec
nowych obiektów,
 
nakładanie kanarka, prowadzanie w ręku w towarzystwie innych koni, czyszczenie, podnoszenie nóg, opukiwanie kopyt
1 rok chęć samodzielnego poznawanie otoczenia,
silnie rozbudzona chęć zabawy
 
oprowadzanie w ręku w pojedynkę
2 lata instynkt poznawczy mocno
spotęgowany,
gesty podporządkowania wobec gróźb są wyraźnie słabsze,
 
oprowadzanie w ręku w pojedynkę,
siodłanie, nakładanie szorów, prowadzanie na długich wodzach, początki lonżowania,
 
3 lata silny instynkt poznawczy,
ugruntowanie samodzielności i niezależności,
 
zajeżdżanie pod lekką wagą,
spacery pod siodłem,
ciągnięcie lekkiego włóka
 
4 lata przejście do "dorosłości" spacery pod siodłem,
początek szkolenia
5 lat dojrzałość,
malejący instynkt poznawczy
dalsze szkolenie

1. Charakterystyka pracy przygotowawczej z młodymi końmi

Źrebak (sysak)

  • w parę dni po urodzeniu można źrebakowi nałożyć kantarek i po uwiązaniu go w bezpośredniej bliskości matki rozpocząć pielęgnację - czyszczenie, podnoszenie nóg, delikatne obstukiwanie kopyt. Najlepiej odbieraną przez źrebię nagrodą jest delikatne drapanie po szyi, kłębie i grzbiecie,
  •  również od pierwszych dni życia małe źrebię można przytrzymać i po nałożeniu kantarka, jeśli warunki pogodowe na to pozwalają, u boku klaczy oprowadzać wokół stajni. W zupełności wystarczy, jeśli te regularne spacery będą trwały 5-10 minut. Prowadzący powinien iść po lewej stronie źrebięcia, przy jego łopatce, trzymając uwiąz lewą ręką, prawą zaś obejmując je na wysokości kłębu. Pomocnik znajdujący się z tyłu musi uważać, aby nie znajdować się w martwym polu widzenia bezpośrednio za zadem, po około trzech tygodniach po porodzie klacz może zacząć lekko pracować - jest to początek nauki samotnego pozostawania źrebaka w boksie, mniej stresującego, bo w znanym mu miejscu,
  •  w miarę postępów w oprowadzaniu, matkę może zastąpić inny koń lub spacer może odbywać się w towarzystwie innych źrebiąt,
  • moment odsadzenia może być mniej stresujący, jeśli od grupy źrebiąt zostaną odprowadzone klacze, a odsadki pozostaną w znanym sobie otoczeniu. Po dwóch lub trzech dniach w odsadzonym stadzie ustala się hierarchia i porządek.

Od odsadka do roczniaka (od 6 do 18 miesiąca życia)

Młody koń w tym wieku ma duży instynkt naśladowczy, wykazuje także dość dużą samodzielność i chęć do poznawania otoczenia. Ta cecha oferuje duże możliwości nauczania, np:

  •  przechodzenia i wchodzenia do wody,
  • wchodzenia do naczepy,
  • akceptowania przejeżdżających pojazdów,
  • kiełznania,
  • zapoznania z najbardzej dziwnymi hałasami i przedmiotami w otoczeniu, np. odgłosy pracy maszyn, powiewające flagi, dziwne kształty i kolory przeszkód.

Roczniak wykazuje dużą chęć do zabawy, traktując często opiekuna jako równego partnera. Zdarzają się próby szczypania, przepychania lub kopnięcia - w takim przypadku natychmiastowa reakcja człowieka - klaps przez nos lub kuksaniec, pomaga w płynnym przejściu z pozycji równorzędnego kolegi w rolę akceptowanego przewodnika stada. Szczególnie w tym okresie natychmiastowe i konsekwentne reakcje prowadzącego zapobiegają wychowaniu nieposłusznego, często niebezpiecznego konia.

Prowadzenie w ręku dobrze rozwiniętego, chcącego się bawić roczniaka może przysparzać sporo problemów. Aby im zapobiec, do prowadzenia można używać grubego, dobrze dopasowanego wędzidła.

Dwulatek

W tym okresie życia konie są najbardziej ciekawe i odważne. Dużo łatwiej, niż starszego konia, można je konfrontować z nieznanymi sytuacjami. Wraz z każdym pozytywnie zakończonym nowym ćwiczeniem wzrasta pewność siebie, a równocześnie zaufanie do człowieka. Dwulatek może być osiodłany (ostrożnie z podciąganiem popręgu - najlepszy jest popręg elastyczny) i oprowadzany w ręku pod siodłem, oprzęgany i uczony ciągnięcia lekkiego włóka, lonżowany na dużym kole. Praca na lonży, jako wstęp do przyszłego szkolenia pod jeźdźcem, jest bardzo celowa, gdyż przyzwyczaja konia do pracy i posłuszeństwa, a także rozwija regularny i rozluźniony sposób poruszania się.

Dwulatek może być także uczony przechodzenia przez drągi i leżącą na ziemi wąską folię imitującą rów z wodą.
Wszystkie te ćwiczenia są solidną bazą do dalszego szkolenia. Należy jednak uważać, aby nie trwały zbyt długo i nie przekształciły się one w obciążającą pracę, do której psychicznie i fizycznie dwulatek nie jest gotowy.

Trzylatek - początek zajeżdżania

Koń nie powinien rozpoczynać pracy pod jeźdźcem przed ukończeniem 3 roku życia. Dopiero u trzylatków rozwój krzyża i kończyn jest na tyle zaawansowany (u ras późno dojrzewających etap ten następuje w wieku 4 lub 5 lat - np. konie arabskie i rasy gorącokrwiste mocno na nich oparte), że mogą one nosić lub ciągnąć dodatkowy niewielki ciężar.

W tym czasie jednak, ze względu na wzrost poczucia niezależności pojawia się moment oporu i odmowy posłuszeństwa. Konieczna jest szybka i natychmiastowa reakcja, często wystarczy spokojny, zwiększony upór ze strony szkolącego, aby przetrzymać przeciwstawienie się konia i nie ustąpić przy pierwszych oznakach buntu. Bardzo pomocne jest w tym momencie wyczucie i doświadczenie, aby reakcja nie była przesadna - tylko zaawansowany jeździec może pracować z młodym koniem! Regułą jest także, że osoba szkoląca konia zawsze powinna współpracować z pomocnikiem. Jest bardzo ważne, by praca odbywała się z najwyższym spokojem i zdecydowaną konsekwencją.

Przygotowanie konia do wsiadania i zsiadania odbywa się w boksie podczas codziennej pielęgnacji, kiedy obsługujący głaszcze go po grzbiecie, oklepuje lub ostrożnie przechyla się nad kłębem. Pierwsze wsiadanie wymaga jak największego spokoju i odpowiedniego czasu, ponieważ nawet najbardziej flegmatyczny i spokojny koń może się przestraszyć i bronić, kiedy nagle poczuje na grzbiecie jeźdźca (w pozycji atakującego drapieżnika!). Uwagę konia odwraca nagradzanie paszą, chwalenie głosem i klepanie przez osobę, do której koń jest przyzwyczajony. Pierwsze ćwiczenia, najlepiej na kole do lonżowania, nie mogą trwać zbyt długo. Koń ma się nauczyć spokojnej reakcji na ciężar jeźdźca najpierw w stój, później w stępie i w kłusie. Na koniec można kilkakrotnie powtarzać zsiadanie i ponowne wsiadanie przez podsadzanie oraz - jeśli zachowuje się on spokojnie - ze strzemienia.

Dalsza praca pod siodłem - raz lub dwa razy w tygodniu - w głównej mierze powinna się koncentrować na spokojnych wyjazdach w różnie ukształtowany teren w towarzystwie starszych koni. Tego typu jazdy powinny sprawiać koniowi przyjemność, a wtedy koń "będzie się uczył sam". Po kilku tygodniach przyzwyczajania i zajeżdżania w wieku 3 - 3,5 lat, koń może przez parę miesięcy przebywać na pastwisku. W tym czasie nadal dojrzewa, rośnie i zmienia proporcje. Kiedy osiąga wiek 3,5 - 4 lat, można kontynuować naukę. Równowaga młodego konia jest początkowo zachwiana przez dodatkowy ciężar jeźdźca. Zadaniem pierwszego okresu szkolenia jest powolne przywracanie tej równowagi przy użyciu pomocy: ciężaru, łydki i wodzy. Koń musi mieć możliwość niewymuszonego zbalansowania się i zachowania własnej naturalnej tendencji do ruchu naprzód. Koń nabiera wyrazu rozwijając mięśnie dopiero w trakcie pracy, dlatego w tym okresie szczególną uwagę należy zwracać na dopasowanie i właściwe położenie siodła, które może przesuwać się do przodu.. Na ogół nie wystarcza dociągnięcie popręgu, trzeba zmienić położenie siodła. Jednocześnie grzbiet konia może dzięki temu przez chwilę odpocząć.

Jednym z elementów przyzwyczajania konia do nowego otoczenia i do pracy są wolne skoki, przeprowadzane mniej więcej raz w tygodniu. Stanowią one dla konia odmianę, zwiększają jego ogólną sprawność i elastyczność, a także ułatwiają późniejszą naukę skoków. W czasie pierwszych wolnych skoków wystarczy, jeśli koń pokona przeszkodę 5 - 6 razy. Wysokość przeszkód w szkoleniu konia musi sprzyjać rozwojowi jego talentu i chęci do skoków. Sens skoków bez jeźdźca nie polega na zmuszaniu utalentowanych i chętnie skaczących koni do pokonywania wysokich przeszkód. Ważne jest, by wolne skoki kojarzyły się koniowi z pozytywnymi doświadczeniami - konie nie powinny skakać ze strachu, lecz odkrywać radość skakania.

Spokojna i przemyślana praca w okresie zajeżdżania pozwola na uniknięcie fizycznych i psychicznych przeciążeń , a także ewentualnych uszczerbków na zdrowiu konia. Nieumiejętne podejście wywiera bardzo szybko długotrwały, negatywny wpływ na system nerwowy konia. Korygowanie błędów trwa miesiące lub lata, a często jest nie do odrobienia. Dlatego:

do czasu wzmocnienia mięśni grzbietu młode konie powinny być jeżdżone tylko przez odpowiednio lekkich i doświadczonych jeźdźców,

  • należy unikać jakiegokolwiek działania powodującego skurcz mięśni grzbietu, przestrzegając miękkiego dosiadania konia, odciążającego dosiadu w krótszych strzemionach, a podczas anglezowania elastycznego wsiadania w siodło,
  • należy zapewnić koniowi stałą możliwość swobodnego korzystania z pastwiska, a w najgorszym przypadku - z wybiegu, gdzie może on rozładować napięcia i zaspokoić potrzebę ruchu
  • regularny, obszerny, sprężysty ruch jest możliwy jedynie po osiągnięciu przez konia całkowitego rozluźnienia psychicznego i fizycznego. Stan ten musi być osiągnięty przed przejściem do pracy nad postawą konia z użyciem aktywizujących pomocy w połączeniu z lekkim kontaktem w kłusie, galopie i na koniec w stępie
  • w tym okresie szkolenia najważniejsza jest jazda "do przodu", im mniej będzie  ingerencji ręki, tym pewniej zbuduje się prawidłowe podstawy do dalszej pracy

Dobre samopoczucie konia podczas szkolenia jest najważniejszym kryterium harmonii między człowiekiem i koniem.

2. Podstawowe wyszkolenie konia

Podstawowe cechy ujeżdżonego konia i kolejność pracy nad nimi są określone w skali wyszkolenia. Każdy koń powinien spełnić kryteria skali wyszkolenia, aby harmonijnie, posłusznie i bez przymusu reagować na pomoce jeźdźca, niezależnie od tego, w jakim celu ma być użytkowany. ...

Skala szkoleniowa:

  1. Faza przyzwyczajania
  2. Faza rozwijania siły pchającej
  3. Faza rozwijania siły nośnej
  1. Takt
  2. Rozluźnienie
  3.  Kontakt
  4. Impuls (dynamika ruchu)
  5. Prostowanie
  6. Zebranie
  7. Przepuszczalność

Celem całego procesu szkolenia jest osiągnięcie przepuszczalności, która wzrasta w miarę opanowywania kolejnych etapów wyszkolenia...Podstawowe cechy ujeżdżonego konia i kolejność pracy nad nimi są określone w skali wyszkolenia. Całe szkolenie można podzielić na 6 etapów, które wzajemnie się przenikają.

Poniżej przedstawione są punkty skali szkoleniowej:

i. Takt

Takt jest to przestrzenna i czasowa równomierność ruchu we wszystkich chodach, a więc w krokach stępa i kłusa oraz w skokach galopu...Każdy krok musi być równej długości, a rytm przebiegu ruchu musi pozostać jednakowy.

Pierwszym celem szkolenia jest utrwalanie taktu przez utrzymywanie określonego, stosownego dla danego konia podstawowego tempa... Wszelkie poczynania szkoleniowe, które prowadzą do nieregularności w ruchu konia, są poważnym błędem.

Takt w pracy pod jeźdźcem jest osiągany, gdy koń:

  • został prawidłowo rozluźniony,
  • pomoce aktywizujące działają spokojnie, ale aktywnie,
  • jeździec ma pełną wyczucia, miękko działającą rękę,
  • jeździec współdziała z koniem elastycznie i zgodnie z jego ruchem,
  • jazda odbywa się w takim ustawieniu, aby koń mógł w sposób naturalny znaleźć równowagę pod ciężarem jeźdźca.

Najczęstsze błędy taktu to:

  • nieregularności w kolejności stawiania nóg, np. zbliżony do inochodu stęp lub czterotaktowy galop,
  • błędnie rozumiana "jazda do przodu" powodująca przyśpieszenie kolejności stawiania nóg lub inne nieregularności (np. usztywnienie); "do przodu" nie znaczy szybko - oznacza to tylko mobilizowanie tylnych kończyn do pilnego, silnego wypychania ciężaru konia i jeźdźca do przodu.
  • w kłusie - krótkie, nieregularne i spięte kroki albo tzw. półpasaż...

ii. Rozluźnienie

Regularny ruch jest prawidłowy jedynie wtedy, gdy energia pochodząca od zadu przechodzi przez nieusztywniony, kołyszący grzbiet, a mięśnie konia napinają się i rozluźniają w niewymuszony i naturalny sposób. Rozluźnienie jest warunkiem dalszego szkolenia i oprócz taktu, jest najważniejszym celem fazy przyzwyczajania.

Cechy wewnętrznego (psychicznego) i zewnętrznego (fizycznego) rozluźnienia to:

  • zadowolony wyraz pyska (oko, gra uszu),
  • zamknięty, aktywny (żujący) pysk,
  • równomiernie sprężynujący grzbiet,
  • swobodnie niesiony i kołyszący się w rytm ruchu ogon,
  • gotowość do wydłużenia i obniżenia szyi we wszystkich chodach,
  • parskanie, świadczące o wewnętrznym odprężeniu.

Przykłady ćwiczeń rozluźniających pod jeźdźcem - właściwy ich wybór, kolejność i dozowanie odpowiadające stopniowi wyszkolenia konia i jeźdźca decyduje o osiągnięciu rozluźnienia:

  • stęp pośredni na swobodnej (wiszącej) wodzy,
  • stęp pośredni na długiej wodzy (kontrola potylicy),
  • kłus roboczy (koń powinien pracować z pełnym zaangażowaniem).

(Więcej przykładów zostało omówionych w książce - Akademia Jeździecka cz. 1 - Wacław Pruchniewicz)

Tylko koń odprężony psychicznie i fizycznie, może chodzić w rozluźnieniu, a tym samym osiągnąć pełnię gotowości i zdolności do pracy...

Najczęstsze objawamy braku rozluźnienia:

  • sztywny grzbiet,
  • mało aktywny zad,
  • martwy, nie przeżuwający pysk,
  • problemy z językiem,
  • nieregularność ruchu,
  • skrzywienie.

iii. Kontakt

Postawienie konia na pomoce oznacza wyjechanie go ("od tyłu do przodu" za pomocą ciężaru i łydek na wodze) w taki sposób, aby zarówno w zatrzymaniu, jak i w ruchu wywiązała się stała, lecz miękka, elastyczna łączność między ręką jeźdźca a pyskiem konia. Łączność ta nazywana jest kontaktem.

Kontakt jest prawidłowy, gdy:

  • koń jest zamknięty w ramach pomiędzy ciężarem, łydką i wodzą,
  •  linia czoło-nos znajduje się nieco przed pionem,
  •  potylica jest najwyższym punktem, za wyjątkiem jazdy w postawie wydłużenia i obniżenia szyi
  • koń odnajduje naturalną równowagę we wszystkich chodach (koń pracuje w samoustawieniu - kontrola poprzez "oddawanie wodzy").

O ocenie poprawności kontaktu decyduje obraz całego konia, jego postawa, a zwłaszcza motoryka ruchu.

Nieprawidłowy kontakt stawia pod znakiem zapytania całą dotychczasową pracę szkoleniową.

Najczęstszymi błędami kontaktu są:

  • ustawienie linii czoła i nosa konia za pionem
  •  ustawienie za wędzidłem - oprócz ustawienia za pionem koń na dodatek nie przyjmuje wodzy, chowając się za wędzidłem,
  •  złamana szyja - najwyższym punktem nie jest potylica, lecz miejsce pomiędzy trzecim lub czwartym kręgiem szyjnym; jest to bardzo poważny błąd, często niemożliwy do naprawienia!
  • mocne oparcie na wodzy - koń opiera się mocno na wodzy (tzw. "piąta noga") i nie chce podstawić zadu,
  •  nad wędzidłem - koń nie poddaje się "w potylicy" i napiera dolnymi mięśniami szyi na wodze, odginając i usztywniając grzbiet: linia czoła i nosa znajduje się wyraźnie przed pionem.

iv. Impuls (dynamika ruchu)

impuls jest to przeniesienie dynamicznej akcji zadu na ruch całego konia. Koń porusza się z impulsem, gdy energicznie odrywa kończyny od podłoża i w fazie lotu dynamicznie przesuwa swój ciężar ciała do przodu.

Koń musi chodzić w rozluźnieniu, ze sprężynującym grzbietem i na miękkim, poprawnym kontakcie. aby móc dynamicznie kłusować i galopować. Impuls cechuje jedynie kłus i galop, gdyż stęp jest chodem kroczącym bez fazy zawieszenia - nie jest on dynamiczny, ale musi być aktywny.

Cechy ruchu z dobrym impulsem:

  • stawy skokowe konia natychmiast po oderwaniu kończyn od podłoża wykonują energiczny ruch do przodu w górę, a nie najpierw w górę, albo nawet w górę w tył,
  • pchnięcie idące od zadu w przód przejmują rozluźnione mięśnie grzbietu, dzięki czemu jeździec może siedzieć i podążać z ruchem konia...

Nieprawidłowe oznaki rozwijania impulsu:

  •  błędy taktu (wskutek nadmiernych żądań),
  • usztywnione lub zawieszone wykroki (wskutek usztywnienia grzbietu),
  • błędy w kontakcie,
  • pośpieszne wykroki,
  • "biegający" chód,
  • wiszący na przodzie (niepodstawiony zad),
  • dodania bez powiększenia ram,
  • szeroko rozstawiane kończyny tylne.

v. Prostowanie

Koń jest wyprostowany, jeśli zad kryje ślady przodu, tzn. jeśli w linii prostej i po łukach oś podłużna konia pokrywa się z linią śladu...

Wyprostowanie jest niezbędne dla:

  • równomiernego rozłożenia obciążeń na obie strony ciała, co zapobiega przedwczesnemu jednostronnemu zużyciu kończyn,BR>- optymalizacji siły pchnięcia,
  • pewniejszego postawienia konia na pomocach i uzyskania jego przepuszczalności,
  • zmobilizowania konia do równomiernego wchodzenia na obydwie wodze,
  • osiągnięcia zebrania.

Przykłady ćwiczeń nad prostowaniem konia:

  • jazda na łukach w chodach roboczych,
  • częste zmiany kierunku,
  • przejścia ze zwróceniem uwagi na prawidłowość pomocy aktywizujących, w połączeniu z miękkim kontaktem,

(więcej przykładów zostało opisanych w książce Akademia Jeździecka cz.1)

vi. Zebranie

Przez zebranie rozumiemy postawę konia uzyskaną przez taki rozwój siły nośnej, że poprzez zwiększone ugięcie wszystkich stawów kończyn tylnych łączny ciężar konia i jeźdźca przesuwa się bardziej w tył. Kończyny przednie zostają odciążone, a ich ruch staje się swobodniejszy. W tym samym stopniu obciążone kończyny tylne wkraczają głębiej pod środek ciężkości, przez co długość kroków stępa, kłusa i skoków galopu stają się krótsze, bez utraty pilności i aktywności. Na skutek silniejszego zginania stawów zadu, koń przyjmuje wyższą postawę szyi. W pełni zachowany impuls w kłusie i galopie powoduje, że ruch staje się bardziej wyniosły.

Przykłady ćwiczeń na początku pracy nad zebraniem:

  • zmiany tempa w kłusie i w galopie,
  • zatrzymania (pełne parady) z kłusa,
  • cofanie,

Cechy dobrego zebrania:

  • harmonia pomiędzy jeźdźcem i koniem (dyskretne, niezauważalne pomoce),
  • elegancja i wyrazistość konia,
  • ruch wyniosły, wyraźny i w kadencji. (Kadencja oznacza, że faza zawieszenia konia staje się nieco wyraźniejsza. Wykrok tylnych kończyn musi wyraźnie sięgać pod kłodę).
  • relatywne ustawienie - wyraźne ugięcie kończyn tylnych we wszystkich stawach,
  • samoniesienie we wszystkich chodach - lekki kontakt,
  • wyraźny rozwój siły nośnej....

vii. Przepuszczalność

Osiągnięcie przepuszczalności jest celem całego szkolenia. Jest to gotowość równomiernie rozluźnionego na obydwie strony i posłusznego konia do przyjmowania bez przymusu pomocy: aktywizujących, wstrzymujących oraz przesuwających... Koń, który w każdej chwili, we wszystkich trzech chodach jest gotowy do zebrania się, osiągnął najwyższy stopień przepuszczalności...

Tekst dzięki uprzejmości: Centrum Polo



Uwagi autora

Rozszerzone wiadomości znajdziesz w książce "Akademia Jeździecka" cz. I Wacław Pruchniewicz
 





Wydrukowano z serwisu Jeździeckiego Centrum Informacyjnego
Adres artykułu http://www.qnwortal.com/artykul_209